Jak Boska ostatnio zauważyła: w Tesco przestali grać normalną muzę i puszczają wątpliwej jakości imitacje. Ciekawe czy oszczędzają w ten sposób jakieś opłaty czy może jest to jakiś wewnętrzny konkurs karaoke dla pracowników. Jakość wskazuje na to drugie.

Kiedyś kina były fajne. W międzyczasie rozwinęła się technika, jest lepszy dzwięk, kolory, ekrany są większe, siedzienia fajniejsze, więc w zasadzie powinno być jeszcze lepiej. Ale nie jest. Są masy żrących i siorbiących ludzi, włączone komórki, migające lampy w projektorach i najgorsze: głosność na poziome wystarczającym do nagłośnienia średniego stadionu. O ile przy pełnej sali da się to przeżyć to przy prawie pustej - a wczoraj było łacznie z nami 6 osób - jest masakra. I w tym momencie mam w dupie chodzienie do kina bo przejmność z tego żadna: dźwięk przy takim natężeniu brzmi jak mp3 128kbps, obraz miga każdą większą powierzchnią a na ekranie są plamy. W tym momencie DVD czy XviD wygrywa.
A “Sunshine”, na który dzięki Agnusowi poszliśmy, okazał się całkiem fajnym filmem. Tylko kino w Dún Laoghaire przestało dla mnie istnieć.

Wracałem sobie północną częścią miasta z pracy ponieważ miałem zamiar odwiedzić kilka sklepów a i pogoda była ładna. W sumie to był mój pierwszy spacer tą okolicą i stwierdziłem że specjalnie brzydko na pólnocy* nie jest, ale to samo da się powiedzieć też o Łodzi. Ogólnie cała ta okolica kojarzy mi się z mieszanką Łodzi (zabudowa) i Śląska (ludzie przed domami, w oknach i na podwórkach). Sporo Polaków w okolicy ale wbrew pozorom nie jest tak łatwo ich odróżnić od reszty mieszkańców, i nie jest to zasługa jakiejś większej integracji i asymilacji. Zapewne dlatego nie jest to zbyt popularna okolica jeśli ktoś szuka mieszkania.

–
* Ballybough Rd, Summerhill, Gardiner St., Parnell St. i okolice