Dziś trochę nowsza kotofotka:

Hania

Trochę zaległa fotka, ale lepiej późno niż wcale:

Sławek

Co rano jedno lub dwa Futerka leżą zazwyczaj na naszym łóżku i dość skutecznie przeszkadzają w zbyt szybkim wstawaniu. Gdy ich nie ma, to najpóźniej wychodząc z łazienki widzę że pod drzwiami czeka na mnie miaucząca dwuogoniasta zapora, domagająca się co najmniej pogłaskania. Czasem zdarza się też że obie koty śpią na dole lub w patio, wtedy pojawiają się jednak jak tylko zejdę na dół i sprawdzają czy może mi odbiło i dam im w drodze wyjątku już z samego rana jeść.
Ale dziś nie. Dziś zastałem dwa rozbrykane i mruczące z zadowolenia kotki leżące przed schodami i patrzące na mnie wzrokiem mówiącym “rzucaj myszkę!”.
Boska kupiła im kiedyś 30 małych kolorowych myszek, wypchanych czymś grzechoczącym. Zabawa polega na rzucaniu myszki kotku, a kotek, lub oba, myszkę gryzą, gonią, rzucają itp maltretują, do czasu aż myszka zginie pod kanapą lub innym czymś, albo kotek uzna że należy rzucić myszkę znowu. Zabawa jest na tyle fajna, że kociarnia dobrała się nawet do pokala w którym nieużywane myszki były przechowywane i porozrzucała po całym domu, aby zawsze jakaś myszka była pod ręka albo można było na nią wejść bosą nogą.
Widząc więc pełne oczekiwania i niecierpliwości spojrzenia sięgnąłem po szarą myszkę aby rzucić na odczepne i powlec się do roboty. Niestety nie udało się bo… myszka zaczęła uciekać, ku ogólnej kociej radości. Mając w pamięci wygląd podłogi po konsumpcji myszy przez kotka byłem zmuszony samemu ją złapać i pozbyć się nowej zabawki w ogródku. Tak więc serdeczne gratulacje z okazji pierwszej oficjalnie złapanej myszy :)

A wieczorem czekają nas poszukiwania mysiej dziury.

Boska wreszcie wróciła. Świat wrócił do normy, cała reszta jest w sumie nieważna. Mogę jedynie jeszcze wspomnieć że w międzyczasie obie Koty totalnie się oswoiły i można z mruczącymi futerkami robić co tylko się zechce.

Kociarnia ma dziś czwarte urodziny. I byłby to wesoły dzień, gdyby nie to że kotki nie są już w komplecie. Myszołów umarła w zeszły czwartek, 15.3.2007.
Ostatnie jej zdjęcie mam ze stycznia:

Styczeń 2007

Nie wiadomo dlaczego ani jak umarła, po prostu rodzice znaleźli ją nieżywą pod płotem koło domu. Wyglądała jakby sobie spokojnie spała, tyle że już się nie obudzi. Nie przyjdzie o 1 w nocy i stanowczym miaukiem zażąda aby iść z nią do kuchni i popatrzeć jak ładnie je suche. Nie będzie pilnować pozostałych trzech kotów żeby nie rozrabiały. Nie będzie już walczyć ze sznurkiem z drapaka albo wredną czerwoną plamką. Nie schowa się pod narzutę albo pod stertę wypranych ciuchów żeby sobie spokojnie pospać, zostawiając na wierzchu kawałek ogona lub nosek. Nie zaśnie w nogach ani na monitorze. Nie będzie szczekać na gołębie za oknem. Nie będzie burczeć i marudzić kiedy się ją weźmie na ręce. Nie przybiegnie na szelest torebki. Nie obudzi jej trzask puszki. Nie będzie marudzić że jedzenie niedobre. Nie będzie miauczeć że jej nikt nie głaszcze. Nie złowi już myszy. Zostawiła pusty fotel i puste miejsce na siedzeniu koło telefonu. I nie tylko tam. Żegnaj kochany Myszołowie.