Ostatnia wycieczka zawiodła nas do podnóża (a mnie na szczyt) góry Great Sugar Loaf znajdującej się kawałek na południe od Dublina. Góra to brzmi dumnie, ale szczyt jest 501 m n.p.m - z czego tak naprawdę trzeba wejść około połowy bo pierwszą połowę podjeżdża się wygodnie samochodem. A dobre pół godzinki później jest się na górze:
(more…)

Grzegorz Miecugow w swoim blogu przytoczył historyjkę wyjaśniającą po co się ludzie w Polsce nawzajem nagrywają:

Jeden młodziak powiedział, że on też nagrywa. Kogo? – spytałem. I dowiedziałem się, że kontrolerów w tramwajach i autobusach.
Chłopak jeździ na gapę, gdy jest kontrolowany włącza mały magnetofon, który służy mu jako swojego rodzaju bilet. Po co? Ano po to, by zarejestrować propozycję dania łapówki. I co ciekawe, ta propozycja zawsze (!) pada. Słowa są różne. Sens zawsze ten sam. Za danie w łapę 20, czasem 30 złotych jest się wolnym. Gdy propozycja padnie mój student wyciąga magnetofonie i proponuje odsłuchanie. I kontroler znika.

Teraz już wiem że należy zainwestować w dyktafony.

Kolejne (drugie) podejście 12 kwietnia. O ile znowu nie przełożą i dotrę na egzamin. Akurat dość czasu żeby załatwić kwitek że nie jestem wiel^Wślepy i zrobić dwie fotki.

“Obcy za granicą spotykają się zawsze dwa razy”.

Dobry kumpel z pracy postanowił spróbować czegoś nowego i na rok przeniósł się na Alaskę. Razem ze swoimi znajomymi rozkręcają tam hotel i knajpę irlandzką. Nie wiem skąd wyczesał to dziwne przysłowie ale jeśli się sprawdza to jestem ciekawy gdzie się znowu spotkamy. Choć jak na moje to może być tutaj w Dublinie. Zobaczymy za rok.

Dziś wreszcie jechaliśmy Luasem. Czerwonym, od Red Cow do Abbey Street.